Benno Böhm

Życiorys

Benno Böhm pochodził z rodziny nauczycielskiej, będąc synem Augustyna i Rosy z domu Zint. Matura, którą uzyskał, miała miejsce w 1909 roku w gimnazjum w Olsztynie. Po ukończeniu szkoły średniej, podjął studia z zakresu greki i łaciny na prestiżowych uniwersytetach w Monachium, Berlinie oraz Królewcu. Doktorat obronił w 1913 roku na Uniwersytecie Albertyńskim w Królewcu.

Po zakończeniu studiów, w 1919 roku, Böhm wrócił do Olsztyna. W 1923 roku ożenił się z Elizabeth Marienfeld, z którą doczekał się dwóch córek.

W Olsztynie podejmował pracę nauczyciela łaciny w gimnazjum, które wcześniej sam ukończył. Łatwo nawiązywał nowe znajomości, w tym przyjaźnił się z Friedą Strohmberg. Uznawany był za znakomitego pedagoga, potrafił wzbudzić zainteresowanie uczniów starożytną literaturą. Gimnazjaliści pod jego okiem tłumaczyli i recytowali poezję antyczną. Organizował również przedstawienia teatralne na podstawie dzieł Sofoklesa oraz Ajschylosa. W 1927 roku, z okazji pięćdziesięciolecia gimnazjum, wystawili tragedię Eurypidesa pod tytułem Alkestis. Pomysł łacińskiego wiersza Ad decem lustra, otwierającego jubileuszowe wydawnictwo o historii szkoły, również należał do Böhma. Poza tym inicjował organizację zawodów sportowych dla uczniów.

W 1926 roku udał się do Berlina na specjalistyczny kurs, aby poszerzyć swoją wiedzę. Spędził wiele godzin w berlińskich bibliotekach, co zaowocowało rozprawą na temat poglądów Sokratesa w XVIII-wiecznej myśli filozoficznej. Jego praca została nagrodzona przez Pruską Akademię Nauk i wydana drukiem w 1928 roku. Rok później Böhm, po otrzymaniu propozycji objęcia redakcji poważnego czasopisma pedagogicznego, przeniósł się na stałe do Berlina, gdzie rozpoczął badania dotyczące historii wychowania i nauczania w Niemczech.

Niestety, po trzech latach zrezygnował z obiecującej kariery akademickiej i od marca 1932 roku został dyrektorem gimnazjum w Lidzbarku Warmińskim. Kiedy w 1937 roku do władzy doszli naziści, stracił posadę dyrektora i przeniósł się do Welawy.

Po zakończeniu II wojny światowej objął stanowisko dyrektora gimnazjum w Kilonii, gdzie nadal współpracował z młodzieżą, organizując przedstawienia klasycznych utworów literackich.